tinutugis ako ng sanlaksang kamatayan

Sa iyong sinapupunan ako nagmula;

ngunit ipinaggiitan kong hinugot ka lang

sa aking tadyang -- isang ekstensiyon

anino, ari-arian, laruan.

Isang lalaking kapon, kulang.

Ikaw ang nagluwal sa akin;

ngunit ibinasura kong

tulad ng isang laspag na kondom

ang alab at aral ng iyong sinapupunan,

ang lamig at ligamgam na nag-iwi sa akin.

Isa ka lamang sinapupunan – madilim,

mabangis na gubat na walang pangalan,

kaya nararapat manatili sa dilim.

Hinubog at pinatakbo ko ang daigdig

ayon sa aking bisyon at kagustuhan.

Nagbuo ako ng hukbo, naglunsad ng gera,

tumuklas at gumamit ng armas- pamuksa.

Pinaluhod ko sa aking harapan

ang lahat na parang alipin,

sinupil ko ang dagat at ilog,

ang bukid at bundok,

ang apoy at hangin.

Walang lingon-likod kong tinugis

at tinuhog ang pinakamalalayong bituin

upang gawing kuwintas,

upang ibayong pagningningin

ang karangalang kakambal

ng aking kasarian – kawangis ng aking Diyos,

kawangis ng nilikha kong Diyos.

Tinalikdan ko ang aral at alab

ng sinapupunang nagluwal sa akin;

at ngayo’y napapagod ako.

Binabagabag ako ng buhay

na binigyang-hugis

ng aking mga daliri.

Binabagabag ako

ng nilikha kong gutom at dahas.

Nais kong umiyak;

ngunit hindi ba’t ang luha’y

para lamang sa aking anino?

Sa aking ekstensiyon?

Sa aking ari-arian?

Sa aking laruan?

Nais kong bumalik

sa sinapupunang nagluwal sa akin,

nais kong muling palukob

sa lamig at ligamgam ng buhay;

sapagkat inutugis ako

ng sanlaksang kamatayan.

kropek

Paos ang pasasalamat na inusal ng maputla mong labi

nang abutin mo ang pabaon kong piso. Napaso ako

sa lamig ng iyong daliri, nanulay ang liyab ng yelo

sa aking bisig, namugad ang ginaw sa aking dibdib.

Agad naglagalag ang aking mga mata upang iwasan

ang iyong titig. Nangimi akong aluin, kahit saglit,

ang nakakapit na kirot ng sikmura

sa ilog na namuo sa iyong mga mata.

Natakot akong lusungin kahit saglit

ang bukal ng pag-unawa sa ilog na iyon.

Gumuho ang aking mga kalamnan at buto.

Batid kong hindi kayang haplusin ng piso

ang hapdi ng agahan nating kropek.

(Paano pa kaya ang pagngatngat

ng pagpapanggap na busog ka pa,

habang nilulunok mo ang amoy

ng pananghaliang iniaalok

ng iyong mga kaklase at guro?)

Hindi mo na kayang ipantawid-

gutom ang mga salita.

Binusog kita ng mga teksto

at imahen na nagpapalagablab

sa mga kamao at istrimer.

Ngayo’y dumidighay

ng katanungan

ang iyong

mga mata.

Hanggang

kailan

itay

?

bitbit ng hangin ang aming pagbangon

    May inilalahad ang dagat,

isang sugilanon –

mga batang singkintab ng balud

ang likod,

mga mangingisdang isinasakmol

ng higanteng trol,

baybay-dagat na kinukuyumos

ng tingga at kombatsyus:

pigtas na tsinelas

butas na baruto

basag na kabibe.

May inilalahad ang dagat,

isang sugilanon –

mga hiningang kaulayaw ng lambat,

naghahayuma ng isang pasyon;

sa kandili ng dilim, gising magdamag –

bitbit ng hangin aming pagbangon.

digmaan

        Hinawi niya ang nalumlom 
 na sinampay – mga paniking nakabitin 
 sa bintana ng kanyang lungga.

 Sinaksak ng mga retaso ng liwanag 
    ang kanyang katawan at mukha.    
 Muling nagtalsikan sa kaniyang ulirat 
 ang pulbura at mga piraso ng bakal 
 na gumutay sa kanyang mga binti,    
 at sa hininga ng kaniyang ama’t ina, 
    isang umagang 
      palabas sila ng Mosque.    

 Sinisid ng kanyang tingin 
 ang lunting alon ng bakuran,
    sa kanyang isip,   
   binubulabog niya 
 ang mga butil ng hamog 
 na nakikipagkindatan sa sinag ng araw,    
 sinasalat ng kanyang talampakan 
    ang nagsakliwat 
      na sapot ng gagamba.     

 Nahinog ang hamog 
 sa kanyang mga mata,
  umingit, pumihit   
     ang kanyang wheelchair.    

 Wasak na saranggolang 
  kumampay sa hangin 
 ang ulila niyang    

              binti.  

yor stragol, my stragol*

for yu

na nagweyds ng wor

wid words

na yong winiwisper

sa eyr o sa peyper

para iseyv

ang nagdwindol nating mga fores

for yu na magrader day

sa yurin at blad ng mga fores

kaysa magliv nang long

pero whayt naman sa fir

biliv ako sa yo

eylyen reys da ruf

mey ay jas riques

dont tern naman

ol de gans to pens

en da sords to estaylus

kase ang gans at sords

ay may yus

na di kaya ng words

---

* inspayrd bay da pom “We Wage a War with Words”

bay mario l. cuezon in peyds 110 – 111

of da diliman revyu, vol 46 no. 3-4 1998.

DILA NG KANDILA

    


  a
    lak ang
      salitang
       ni la la gok
          ng a k ing
         mga mata
            at  uta
               k
            bumuntong
            hininga ang
            hangin sumayaw
            ang  paruparong
            kurtina na sa
            pagkampay ay
            agad sinagpang
            ng nabulabog
            na dila ng kandila

SAPAGKAT GAYON NA LAMANG ANG PAGSINTA NG DIYOS

sapagkat gayon

na lamang

ang pagsinta

ng diyos

sa sanlibutan

kung kaya

ipinagkaloob

niya ang kaniyang kaisa-isang anak

sapagkat gayon na lamang ang pagsinta

ng negosyo sa sariling diyos, ipinako

nito sa minimum

ang sahod upang

ang sino mang

sumasampalataya

sa kapital

ay hindi

mapahamak

kundi magkaroon

ng buhay

na walang

hanggan

aleluya aleluya