ramdam ko na ang iyong mga paramdam

kapag nagbibisikleta ako

naaaninag kita, nakabitin at pasirko-sirko

sa mga tinik ng alambreng bakod

sa gilid ng daan.

sa tuwing uupo ako sa tarangkahan

para panoorin ang pagsuksok ng araw sa likod ng bundok

nasusulyapan kitang

nagkukubli sa kulumpon ng talahib

sa kabilang bakuran

at nararamdaman kitang gumagapang

sa aking balakang, likod, batok, dibdib.

ayaw mo na akong hiwalayan. kagabi,

paggising ko para umihi,

nakaukyabit ka sa elisi ng electric fan

at nakasilip din sa mga mata

ng kalawanging iskrin ng bintana.

kanina,

muntik na tayong magtagpo

buti na lamang at tinabig

ng bumunghalit na busina

ang kaliwa kong braso palayo sa iyo;

pero nagalusan mo pa rin

ang aking tuhod at pisngi.

dalawampung taon bago ngayon,

narito ka nga sa utak ko

pero hindi talaga kita kilala.

wala anuman, ni anino mo

ang sumagi

sa aking guniguni

o sumilip man lamang sa aking mga panaginip,

kahit na hinahamon na pala kita noon

sa mismong teritoryo mo.

nakikiusap ako:

huwag mo akong dahan-dahanin,

santambak ang mga gunita at pasaning

kapag dumalaw

hindi ko kayang estimahin.

pakiusap,

dumating ka nang payapa pero biglaan

at walang ligoy mong ipataw

ang iyong pakay.

ang pangulo

isang higanteng bilbord
ang humambalang sa daan,
bali ang magkabilang poste
            at balu-baluktot
ang kalawanging mga tadyang.

                        at ang tarpulina
            nakasubsob sa putik –
nakatiwarik sa burak
                ang nakangiting mukha
ng presidenteng may nunal sa pisngi.

payapang bundok

pag nadaraanan ko ang mga bulaklak
            na itinitinda sa Pansol
lalo na ang mga dilaw na gumamela
            at ang mga waling-waling,

    di ko mapigilang tumigil sandali
upang pagmasdan at kung maaari

                haplusin ang kapayapaan
        ng bahagharing nakalambong
                sa luntiang mga dahon.

kapayapaang ngayo’y nakalibing
                    sa putik na rumagasa
                    mula sa hinalungkat 

na dibdib ng bundok.

at naglapat ang kaniyang mga pilik

kalaro ng daliri ang kandila,

hinintay niya ang paghupa

ng alimpuyo ng bagyo.

napapapitlag siya

sa bawat kalampag ng bubong,

sa bawat hampas ng hangin

sa playwud na dingding.

nanginginig ang ningas ng kandila

at ang kaniyang mga daliri

sa bawat yugyog

ng sahig.

kailan kaya matatapos ang sungit ng langit?

makabalik kaya si Inang at si Tatang

mula sa laot?

binatak

ng yakap niyang kartun ng damit

ang kaniyang noo,

hanggang tuluyang maglapat

ang pilit niyang binubuklat

na munti niyang mga pilik.

humilig ang kandila

sa dantay ng humimlay na daliri,

at unti-unti,

gumapang ang ningas,

naglambitin sa kartun,

tinupok ang musmos na panaginip.

nakadungaw sa bangin

  

                            sa kampus,

nakangiti nating sinalubong

      ang isa’t isa

at winelkam ang pamamaalam

      ng bagyo.

itinahip ng ating dibdib

      ang selebrasyon

      para sa isang linggong

      walang pasok

(ang iba, tiyak ang gimik

ng barkada).

may mga iskolar namang naghimutok,

      nakatutok ang puso sa blue book

habang inuusal ang mga pormula

      ng i-eeksam sana

      sa math, sa stat, at sa chem.

      

      sa Pansol, lampas-baywang

ang tubig-baha, may pamilyang

parang mga basang manok

na nakadapo sa bubong;

may inang namumugto ang mata

at namamaos ang lalamunan

      sa katatawag sa anak

na inanod ng baha;

sa gilid ng tulay sa Parian,

may mga bahay na nilunok

      ng naghikab na ilog,

      at sa tabi ng pampang

nakadungaw sa bangin ang balkon

      ng isang bunggalo, sa gilid

nagsasampay ng damit

      ang isang aleng buntis.

nakalahad ng mga palad

abala ang mga iskolar

sa pagpindot ng kamera at celfon

para ikuwadro ang mga punong

humalik sa lupa – naghambalang

na mga gawaing namamalimos ng bisig.

"kawawa naman ang mga puno,”

sabi ng isang iskolar

habang patingka-tingkayad siyang humahakbang

sa mga sanga at dahong tila mga palad

na nakalahad sa kanyang harapan.

mabuting balita

nang humupa ang hangin at ulan,

naglabasan ang mga iskolar ng bayan,

naghimutok sa sinapit ng minamahal na kampus:

mga baling sanga,

higanteng akasyang nakatingala sa langit ang mga ugat,

tuklap na bubong ng koop,

basag na salamin ng bulletin board sa registrar,

naghambalang na dahon ng royal palm tree,

umaalulong na ilog sa likod ng s.u.*

nagsalimbayan ang kislap ng kamera

at tikatik at tunog ng celfon –

agad ipinamalita ang tala ng pinsala

at ang mabuting balita na isang linggong

suspendido ang klase.

* s.u. – Student Union building

nang manalanta si milenyo

        mga pinong guhit ng karayom

ang bakas ng ambon sa bintana ng bus.

      kumakaway

ang punit-punit na plastik na nakasabit 

      sa ulilang sanga

      ng nakabulagtang akasya;

      

paikot-ikot ang pigtas na tsinelas,

      hinihigop ng puyo ng tubig

      sa gilid ng daan;

      

      nakasubsob sa putik

ang kongkretong poste ng kuryente;

      nangangatog sa bubong

      na may sunong na gulong

ang tatlong batang hubad;

      nangakatingala sa langit

ang mga latang ikinakaway

ng mga paslit na umaaligid

      sa mga sasakyan.

     

ito ang pinakamahaba kong biyahe

      mula Los Baños pa-Cubao,

pitong oras na pag-aalumpihit

      ng puwit at isip.

      

at dahil nginangatngat ng pag-uulyanin

ang aking utak , nakaligtaan kong

      magbitbit ng bolpen at notbuk.

      

kaya habang

usad-hinto ang punerarya ng tila-ataul

na mga sasakyan, bawat masabat

ng nanlalabo kong mga mata

      iniuukit ng aking kuko

sa kapiranggot

na tiket ng bus.